Hoppaaaaaa

Bizim taklacının basketbol tutkusunu bilmeyen yok artık.
Evde, sokakta, plajda, basket her daim aklımızda.

Ama şu ara, Dünya Basketbol Şampiyonası sırasında, her zamankinden bile çok aklımızda.
Televizyon, gazeteler, billboardlar... Heryerde basket topları, dev adamlar... Arabamızın teybinde sürekli tatatalı Ua didadam..
Hayatımızı Turkcell'in reklamı gibi yaşıyoruz. Mama ağza girdi "hoppaaaaa", üzüm şu delikten geçti "hoppaaaaa", lego kovaya girdi "hoppaaaa"...

Topun önündeki sahte gülüş ve diğer fotoğraflar, Kanyon'un önünde çekildi.

Taklacı güvencik

Can kuşları çok seviyor.
En çok da onlara yem vermeyi.
Annanesiyle parkta, Ortaköy'de hemen kuşların yanına koşuyor, simidinden parçalar, ya da bazen "kuş maması" veriyor onlara.
Genellikle "güvencik" oluyor gördüğümüz kuşlar.

Diğer yandan Can, bir süredir takla atmayı öğrendi. Fakat öyle heryerde değil, sadece bizim yatağın üstünde atıyor taklaları. Eve kim gelse, bizim odaya götürülüyor ve gösteri izletiliyor.
Yalnız bizim taklacı güvencik, takla atarken kafasını nereye koyacağını biliyor da, takla attıktan sonra ayakları tam nereye gelecek hesaplayamıyor. Onun için de babuka ve anne yatağın kenarlarında güvenlik şeridi oluşturuyor genellikle.

Ama geçen gün, Bora geldiğinde, kaşla göz arasında gösteri alanına gitmişler. Taklacı, şovuna başlamış, kafayı koymuş, ama yatağın yanına oldukça yakınmış ve maalesef hooop aşağı düşmüş. Sanırım düşmenin şiddetinden değil (yumuşak bir iniş yapmış) ama o boşluğa düşme duygusu ve hafif hayal kırıklığından ötürü epey ağladı.

Ama bu onu yıldırmadı. İlk saatlerde biraz tereddütlü olsa da eski performasını kazandığını görüyorum.. :)